پوهاند محمد کاظم آهنگ یکی از استادان باسابقه ی دانشکده ی ژورنالیزم دانشگاه کابل به عمر 73 ساله گی وفات نموده است.

سرزمین هایی که شبها در آسمانشان هزاران ستاره سو سو میزند شاید غروب یک ستاره یا فرار آن به دوردست های افق ، حتی چشم های عاشق منتظری را هم از خیره شدن به کرانه های آسمان باز ندارد ، اما دریک وادی ای که شمار ستاره گانش در هر برهه یی از تاریخ آن از شمار انگشتان دست های یک کودک معصوم تجاوز نمیکند ، هبوط یک ستاره می تواند ناقوس مرگ روشنایی رابه گوش بادیه نشینانی که سایه روشن های ناپایدار را به انتظار بامداد روشنی نشسته اند ، به صدا در آرد.

بلی چاشتگاه روز بود ، دلتنگی عجیب و گوارایی که برف سپید زمستان به من تحمیل کرده بود مرا به وبلاگ منیژه ی باختری کشانید ، میخواستم نوشته های تازه یی از وی بخوانم وقتی صفحه بازشد، این عنوان چشم مرا به سوی خود کشاند که "دیدی که آهنگ شکست!"

"چرا باید این همه سوگ سرایی کنم ؛ دیشب مرگ دست در دست برف آمد و محمد کاظم آهنگ – استادم را با خود برد ، روحش را شاد می خواهم."

بلی خواندن این جمله ها مرا از ادامه دادن به خواندن نثر زیبایی که استاد باختری در عزای شکستن آهنگ نوشته بود باز داشت ، و خودم را هم برای دقایقی به روز هایی در بهار سال 1382برد که استاد کاظم آهنگ در صنف دوم دانشکده ی ژورنالیزم دانشگاه کابل برای ما روزنامه نگاری درس میداد و بیاد دارم که با آنکه وی دران زمان رییس دانشکده نیز بود من و دیگر دانشجویان را با جبین گشاده به دفتر کار خود می پذیرفت وبا خنده می گفت "جوانک هاشما مره در دفتر کارم هم آرام نمی مانید."

به هر حال از نزدیک به یکسال پیش بود که کهولت و بیماری قلبی استاد آهنگ را برای پرداختن به کار تدریس در دانشگاه کمتر مجال میداد و بلاخره درشبانگاه شانزدهم جدی همانگونه که منیژه ی باختری نوشته است مرک دست در دست برف آمد و اورا با خود برد. اما همانگونه که استاد عزیز احمد فانوس از سر مزار استاد آهنگ در میربچه کوت گفت حضور نداشتن مقامات دولتی در مراسم تدفین وی می تواند نشانه یی از بی مهری و بی توجهی متولیان رسمی امور مربوط به ژورنالیزم یا حد اقل برخورد سلیقه یی وشاید هم ناشی از نگرشی از نوع نگرش های بیماری اندود حاکم بر اذهان شماری از این بزرگان به حساب آید ، چراکه اگر زمانی یکی از بسته گان مقامات بلند پایه ی دولتی با هر سطح و سویه یی از دانش آگاهی که باشد میمیرد حتی برای رهنمایی کردن فاتحه خوانان به مسجد یا منزل متوفا در جاده های عمومی و کوچه پس کوچه های شهر ها از ده ها تن از آدم های یونیفورم پوش استفاده می شود و حتی بیماران دیگری که از قضای روزگار در چنین روز هایی راهی شفاخانه ها باشند ازفرط ازدهام موتر های لوکسی که به سرعت سرسام آوری عازم محل های فاتحه خوانی می باشند ، یا می میرند یا هم تا مزر رسیدن به سرمنزلی که متوفای بزرگ یا نزدیک به یکی از بزرگان رسیده است ، در جاده ها منتظر می مانند ، ودر مواردی هم جنازه هایی از شماری از محترمین برای ساعتها از رفتن به پیشگاه خداوند باز داشته می شوند تا دوستداران و علاقه مندانش برای ادای احترام به وی مجال پیدا کنند. اما اینکه در مراسم تدفین کسی که یک عمر در عرصه ی باروری فرهنگ این کشور به ویژه نهادینه سازی اخلاق ، منش و دانش روزنامه نگاری به تحقیق ، پژوهش و تدریس پرداخته به استثنای رییس و چند تن از استادان دانشکده ی ژورنالیزم حتی یکتن از مسوولان رده های بالایی از وزارت های تحصیلات عالی و اطلاعات و فرهنگ حضور پیدا نمی کنند پرسش های زیادی را نسبت به ارج گزاری حد اقل نمادین این بزرگان به چهره های فرهنگی کشور به وجود میآورد.

پوهاند محمد کاظم آهنگ فرزند عبدالقیوم طوری که در کتاب سیر ژورنالیزم در افغانستان از قلم خودش آمده در سال 1313 هجری خورشیدی در یک خانواده ی نیمه نظامی و نیمه کشاورزی در روستای شیخان ولسوالی میربچه کوت ولایت کابل پا به عرصه ی وجود گذاشته تعلیمات ابتدایی را در زادگاهش فراگرفته ، درسال 1338 از دانشکده ی ادبیات و علوم بشری دانشگاه کابل لیسانس اخذ کرده و تحصیلات عالی تا مقطع ماستری را در دانشگاه مشیگان ایالات متحده ی امریکا در رشته ی روزنامه نگاری پیش برد.

وی در کنار فعالیت در نهاد های مختلف فرهنگی بخش زیادی از عمر پر بار خود را به تدریس در عرصه ژرنالیزم سپری کرده و از بنیان گزاران دانشکده ی ژورنالیزم دانشگاه کابل به شمار میرود.

استاد محمد کاظم آهنگ 11 جلد کتاب در زمینه ی تاریخ خبرنگاری در افغانستان ومعرفی ژانر های مختلف رسانه یی تالیف نموده ، نزدیک ده اثر را از منابع خارجی به زبان فارسی برگردانده و صد ها مقاله و نوشته های تحقیقی نیز ازازقلم وی در مطبوعات افغانستان پچاپ رسیده است.