چند روز پیش بانک خون رفته بودم، می خواستم نیم لیتر خونم را بفروشم و از پولش نیم پاو گوشت یخنی برای عیال مریضم بخرم. هر بار که خونم را می کشیدند، تف و بخار آن فضای اتاق را می پوشاند و پیچکاری ها و خریطه های ذخیرۀ خون چملک می شدند. عاقبت داکترخون کش، تاب نیاورد و بر سرم داد زد:
ـ او برادر خون فروش! چه کرده ای، چه خورده ای که خونت مثل چاینکی جوش کرده است.
ـ هیچ داکترصاحب، فقط خبرهای عملیات ناتو را خورده ام.
چای جوشی
چند سالی است که در خانۀ مان آبگرمی و آبجوشی نداریم. هر وقتی که مادر چنارگل می خواهد چای بنوشد، یک چایجوش آب سرد را در شکمم می ریزد، سوراخ های بینی و دهنم را می بندد، سوراخ گوشهایم را پاک می کند، بعد تلویزیون را روشن می کند و به دیدن و شنیدن مصاحبه های مطبوعاتی سخنگویان ملی و بین المللی دعوتم می کند. من هم بعد از سه دقیقه، درچاینکش آب جوشانده می ریزم.
دیگ بی سرپوش
ـ اوزن، امشو کمی پلو پخته می کنی؟
ـ صدقۀ تو پلو خور شوم، کاشکی قابلی می گفتی، یک رانک گوسفند هم ده پالویش!
ـ بسیار زُرنزن، برو کچالو پیاوه پخته کو؟
ـ یک دفه کلۀ مبارکته ده آشپزخانه درون کو، نی کچ داریم و نی آلو!
ـ خانۀ گرگ بی استخوان نیس، از همو ماکیان نازدانیت چند دانه تخمشه بریان کو!
ـ تخم از کجا شوه، از روزی که ای ماکیان خدا شرمانده با خروس همسایه پس پسکانی می کنه، روی تخمه ندیدیم!
ـ ده ای دیگ بی سرپوش سرمنقل چه جوش می خوره؟...
ـ هیچی، یک میده حاکمیت ملی همرای یک ذره استقلال سیاسی.
چه داری؟
ـ تو در خانۀ تان رادیو می شنوی؟
ـ نی، ما رادیو نداریم!
ـ پس حتماً دی.وی.دی می بینی؟
ـ آن را هم نداریم!
ـ حالا فهمیدم، تو فقط مشغول تماشای سریال های کُم کُم و تولسی استی؟
ـ نی برادر، فضل خدا تلویزیون هم نداریم.
ـ قاطر، اشتر، خر، خانه؟...
ـ ضامن می خواهی، نداریم نداریم!
ـ وای، پس در تمام زنده گی تان چه دارید؟
ـ همه جیز.
ـ چه چیز؟
ـ حمایت جامعۀ جهانی!
-
-
-
