---

 

برگرفته از روزنامۀ هشت صبح

در عصر ما، برای گشودن رمز هر معما ناگزیر باید اول کنفرانسی دایر کرد . از کنفرانس ها انتظارهای گوناگون وجود دارد از جمله این که کلید حل معماها را به دست دهند یا لااقل چه باید کردها را مشخص سازند. اما از کنفرانس ملی مبارزه با فساد چه می توان انتظار داشت؟

اگر کنفرانس مبارزه با فساد همانند کنفرانس ها و سمینارهای دیگر حاوی چند سخنرانی پرطمطراق و سپس تقسیم افراد به گروه های کاری و سرانجام ارایهء نتایج کارهای گروپی در پایان کنفرانس باشد، نتیجهء کار معلوم است . یک تعداد از پیشنهادهای پراگنده و درهم و برهم جمع آوری خواهند شد و این ورق پاره ها پیش از آن که حتا تحلیل و بررسی گردند در تاق بلند فراموشی گذاشته خواهند شد و حتا اگر بررسی هم شوند تحقق نخواهند پذیرفت . در پایان کار فقط مقداری از پول بیت المال در یک راه نادرست دیگر به مصرف خواهد رسید و بس.

نفس برگزاری کنفرانس را نمی خواهم رد کنم و حتا نیت حکومت را زیر سوال ببرم . اما قبل از برگزاری هر گونه نشستی از این گونه باید دید که چه نیازی به آن وجود دارد و یا کنفرانسی زیر این عنوان دردی را در این راستا می تواند مداوا کند یا خیر؟

مشکل معلوم است و برطرف ساختن آن نیز ! مشکل، فساد گسترده است و رفع این فساد، تطبیق قانون بالای همگان را به صورت یکسان می طلبد . آن چه که صورت نمی گیرد اجرای قانون است . چرا؟ برای این که وقتی موارد فساد ریشه یابی می شوند، در نهایت پای رییسی و معاونی و وزیری و … در میان می آید و آنگاه جز این که بر روی آن خاک بریرند و از یک رسوایی بزرگ جلوگیری کنند، چارهء دیگری نمی بینند.

سرای های غیرقانونی، بلند منزل های بدون نقشه و بدون ساحهء ‌ سبز، زمین های غصب شده، ‌ خانه های زورآباد، شرکت های اقتصادی مافیایی، قراردادهای بدون مزایده، نپرداختن تکس و صدها موارد غیرقانونی دیگر از دست هیچ مامور بیچاره و پایان رتبه برنمی ‌ آید و باید حسابی زور داشت تا بدین کارهای زورآورانه دست یازید . اکنون هزاران هزار سوء ‌ استفاده های از این گونه وجود دارند که به فساد گسترده و نهادینه شده شکل داده اند . برای ریشه کن کردن فساد باید در برابر هر سوء ‌ استفاده دوسیه یی باز گردد و محاکمه یی ‌ برپا شود . برای نشان دادن نیت لازم برای این کار باید چند اقدام عملی از همین حالا آغاز می شد و چند فسادپیشهء ‌ بزرگ - نه مامور و مدیر بیچاره و گرسنه - به دادگاه کشانده می شد . همین حالا، ‌ در پی بازداشت و سپس رهایی شاروال سوء ظن های فروانی به میان آمده است که گویا شاروال مدارکی در دست داشته که نشان می دهد بلند پایه گان حکومتی محرک اصلی رفتارهای غیرقانونی شاروال بوده اند . آیا حکومت خواهد توانست این سوء ظن ها را برطرف کند؟

نخست لازم است گام های استواری برداشته شوند و تعدادی از فاسدان بزرگ سرجای شان نشانده شوند . هر زمانی که روند مبارزه با فساد توام با نیت راستین و ارادهء ‌ کامل از طریق تطبیق قانون بر قانون ستیزان راه افتاد، مبارزه با فساد در رده های پایینی کاری مشکل نخواهد بود . و هرگاه در گام های بعدی حکومت لازم داشت تا برای برداشتن پاره یی از موانع فنی یا حقوقی از راه، کنفرانس ها یا سمینارهای برگزار کند؛ اشکالی نخواهد داشت.

اما از آن جایی که قانون وجود دارد و در صورت تطبیق آن بخش بزرگی از فساد خود به خود محو می گردد، ‌ بهتر بود به جای کنفرانسی برای محو فساد، نخست کنفرانس ملی برای حاکمیت قانون راه اندازی می شد و در این کنفرانس پرسیده می شد که چرا هنوز هم قدرت سالاران خودرا مافوق قانون می دانند و چرا بدترین خیانت ها و ناقانونی ها را مجریان قانون مرتکب می شوند!