کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان در تازه ترین گزارش خود آورده که آمار خشونت علیه زنان به تناسب گذشته بیشتر شده است. به اساس معلومات این کمیسیون در طی سه سال گذشته نزدیک به 400 زن در افغانستان در نتیجه ی خشونت های خانواده گی جان های خود را از دست داده اند گفته می شود از این میان 229 تن به خود کشی و یا هم خود سوزی دست زده و متباقی به طور مرموزی به قتل رسیده اند.
به اساس گزارش نشر شده ی کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان موارد خشونت در ولایت های کندهار، هرات، بلخ و کندز به تناسب دیگر ولایت ها بیشتر است. هرچند تاهنوز مشخص نگردیده که این افراد به کدام دلایل خاص کشته شده اند اما بررسی ها نشان می دهد که فقر، تعصبات خانواده گی، بیکاری و مهاجرت ها عوامل عمده یی اند که سبب شده خشونت در بیشتر خانواده های افغان رایج شده و تا سرحد قتل، خود کشی و خودسوزی آنان منجر شود.
در کنار عوامل یاد شده موارد دیگری نیز وجود دارد که سبب می شود فضای خانواده ها مکدر و بحران عدم اعتماد، بدبینی و سرانجام خشونت و انتقام گیری به میان آید. عدم آگاهی مردم از حقوق افراد به خصوص حقوق والدین، بی سواد ی و کم سوادی افراد به خصوص روسای فامیل ها که بیشتر نظام خانواده را رهبری می کنند و عدم آگاهی آنان از قوانین اسلامی و انسانی نیز از جمله مواردی است که می تواند درافزایش خشونت علیه زنان در افغانستان نقش داشته باشد.
در حال حاضر نهاد ها، ارگان های دفاع از حقوق زن و حتی وزارتی به نام زنان در افغانستان فعالیت دارند اما با توجه به حضور این همه ارگان ها موارد خشونت علیه زنان بیشتر اما در کنار آن نقش زنان در جامعه و زنده گی اجتماعی و آگاهی زنان از آنچه در محیط و ماحول شان می گذرد کمرنگ تر است. تنها شمار محدودی از زنان در پایتخت و شهر های بزرگ کشور توانسته اند اندکی حضور خود را در جامعه آنهم با مواجه شدن به چالش های فراوان ثابت کنند اما در ولایت های دور دست کشور زن هنوزهم به عنوان آخرین عضو وعنصر غیر قابل حساب در زنده گی نقش دارند. کار به شاقه ترین حالت حتی درمزارع وکشتزار ها، به حرکت درآوردن چرخ زنده گی دربسیاری از خانواده هایی که زن به عنوان فرد اول خانواده مسوولیت دارد و در کنار آن مبارزه با چالش های فراوان زنده گی از موارد عمده یی است که زنان افغان در بسیاری از مناطق کشور با آن روبه رو اند وشاید رهایی از چنین وضعیت و بدست آوردن حقوق اسلامی و انسانی آنها هرگز حتی به تصور آنان نیاید .وبه باور کامل گفته می توانیم که بسیاری از آنها از حقوق وامتیازاتی که قوانین اسلامی و بشری به آنها لازم دیده اند آگاهی ندارند.
هرچند وزارت امور زنان که ظاهرا در چوکات دولت افغانستان برای زنان فعالیت دارند همواره از پالیسی سازی وطرح برنامه های کلان برای رفا و آسایش زنان یاد کرده اند اما درواقع پالیسی مشخصی که بتواند برای بهبود وضعیت زنان درافغانستان لااقل دریک مورد تعیین سرنوشت کند عملی نگردیده است.
به هرترتیب خشونت علیه زنان در کنار این که یک موضوع خلاف قوانین بشری است با دساتیر وقوانین اسلام نیز مطابقت ندارد با توجه به این اصل لازم است تا خطبا، ملا امامان، بزرگان ومتنفذین قومی و روحانیون چه از طریق منبر ها مساجد و چه از راه رسانه ها ومطبوعات برای روشن شدن اذهان فعالیت کنند و به مردم آگاهی دهند که خشونت علیه زنان خلاف قوانین اسلام و انسانیت است و به این پدیده با بی تفاوتی برخورد نمودن گناه است.
-
-
-
