عصر روز سه شنبه پروفیسور استاد برهان الدین ربانی رییس شورای عالی صلح و یکی از رهبران شناخته شده ی جهادی در منزلش از سوی یک تروریست به قتل رسید.
آنچه در پی این حادثه و از زبان نزدیکان استاد ربانی واضح شد این بود که انتحار کننده ها افراد مرتبط به گروه طالبان بودند که از سوی این گروه به عنوان مذاکره کننده معرفی شده بودند و با استفاده از همین موقعیت اعتماد اعضای کمیسیون صلح را بدست آورده و حتی تا منزل استاد ربانی نفوذ نموده و چنین حمله یی را اجرا نمودند.
برخی از افراد در شورای صلح می گویند که آنان خود را حامل پیام مهمی از طالبان در پیوند به صلح در کشور معرفی نموده بودند و به همین دلیل استاد ربانی با اشتیاق از دوبی وارد افغانستان شد و با سرعت خود را به منزل رساند تا با ظاهرا پیک صلح طالبان مذاکره کند. اما آگاه نبود که دشمن همیشه در کمین این بار با چه نیرنگی وارد شده است.
استاد ربانی یک رهبر بود اما شاید این مسئله هیچگاه ذهنش را حتی برای لحظات کوتاهی به خود مشغول نکرده باشد که آنکه در منزلش زیر نام پیک صلح خود را جا زده دشمن کینه توزیست که هیچگاه سر آشتی ندارد ومثل همیشه از ریختاندن خون مردم بی گناه، زنان، کودکان و حتی خود وی که عمری در جهاد و مقاومت سپری نمود و سرانجام لوای صلح را بلند نموده بود و سعی داشت تا همه را دور آن جمع کنند دریغ نمی ورزد.
مرگ دشمن بدست دشمن، حمله بالای دشمن و قتل و اسارت به دست یک دیگر درهرجنگی معمول است. چه این پدیده ها زشت باشد و یا زیبا اما در اصول جنگ و نبرد موضوعیست پذیرفته شده. اما قتل مصلح و میانجی، و فردی که برای آوردن صلح تلاش می کند در هیچ نبرد و درهیچ جای دنیا معمول نیست مگر این امر در کشور ما، مانند همه اصول و قوانین دیگر به بازی گرفته شده و دشمنان مردم این سرزمین به هیچ چیز وهیچ کسی رحم نمی کنند.
شاید استاد هیچگاهی به این واقعیت تلخ نه اندیشیده بود که پیام آور صلح طالبان، که به عنوان مهمان در خانه و ی نشسته، دشمنیست که به هیچ چیزی احترام ندارد. و برخلاف انسانیت، اسلامیت و برخلاف همه عرف و قوانین زنده گی بشری نامردانه نان می خورد و نمکدان می شکند.
شاید او تلخی این نمک نشناسی ونا جوان مردی را زمانی حس کرده باشد که دشمن آزمند را به عنوان یک برادر به آغوش می کشید اما این برادر کینه توز ودیو سیرت دشمنی خود را آشکار نموده واو را به کام مرگ کشاند.
به راستی چه سخت است این که انسان های بی مروت و ناجوان مرد با نیرنگ و فریب خود را به اهداف شوم خود می رسانند و نامردانه این پیروزی کاذب را جشن می گیرند.
سخنگوی طالبان نیز با چنین صفتی، نامردانه اعتراف به حمله به جان استاد ربانی نمود و مسوولیت این قتل را پذیرفت اما او نگفت که چرا و چگونه به این نیرنگ دست زدند و چرا همه اصول وعرف اسلامی وانسانی را زیر پا گذاشته و مهمانی شدند که صاحب خانه را به قتل رساندند. این صفت دزدان و رهزنان را شاید نه آنانی را که خود را مردان آزاده، آزادی خواه و پیروان دین مقدس اسلام می دانند.
والصلح وخیر کلمه ییست که خداوند از آن یاد نموده و انسان ها و مومنان را به آن تشویق نموده است اما طالبان که خود را حامیان و پیروان دین اسلام معرفی می نمایند هیچ نگفتند که چرا نا جوانمردانه دور از همه عرف وقوانین اسلامی و دور از عیاری و مردانگی مصلحی را که برای جلوگیری از خونریزی وقتل مردم بی گناه وادامه ی جنگ در سرزمینش تلاش میکرد هدف قرار داده و از بین بردند.
-
-
-
