روز جمعه پسر معاون یک بانک خصوصی در کابل توسط مردان مسلح اختطاف گردید. در چند ماه پیش نیز مرزای کندزی یکی از سرمایه داران بزرگ از سوی اختطاف کننده ها در داخل شهر ربوده شد و کابل در طی ماه های گذشته بارها شاهد موارد مختلف آدم ربایی بوده است. در جریان هفته گذشته یک ژورنالیست کانادایی در ناحیه پنجم شهر توسط مردان مسلح ناشناس ربوده شد و تا هنوز ظاهرا هیچ اطلاعی از وی در دست نیست.
این موارد در حالی در پایتخت رو به ازدیاد نهاده که مردم ولایت هرات نیز هفته گذشته به دنبال آن که یک سرمایه دار این شهر توسط آدم ربایان اختطاف شد دست به تظاهرات و اعتصاب عمومی زده و دکانهای خود را بسته نمودند.
موارد آدم ربایی در افغانستان پیشینه طولانی دارد و بیشتر آن به غرض بدست آوردن پول از اختطاف شده ها صورت می گیرد دشمنی های شخصی و خصومت های خانواده گی نیز به ندرت در ایجاد چنین حواد ث نقش داشته است.
اما آنچه در این اواخر مایه ی نگرانی مردم به خصوص سرمایه داران در پایتخت و شهر هرات گردیده تکرار این دست حوادث در این دو شهر است. هرچند سرمایه داران و تجار ملی برای حفظ جان خود محافظین مسلح باخود دارند اما شدت عمل رباینده گان در بسیاری از این دست حوادث نشان داده که محافظ و یا محافظین خصوصی در همچو موارد اولین هدف رباینده گان بوده و آدم ربایان با کشتن و یا زخمی نمودن آنها سبب ایجاد رعب و وحشت برای مردم و خانواده شخص ربوده شده میگردد.
هرچند نیروهای امنیتی در جریان ماه گذشته در یک عملیات سنگین علیه آدم ربایان یک گروه مهم این افراد را در پایتخت بازداشت نمودند اما فعالیت اختطاف کننده ها که گفته می شود با برخی از افراد مطرح در داخل نظام و قدرتمندان محلی ارتباط دارند منظم تر و پیچیده تر از آن است که با بازداشت یک گروه از آنها بتوان فعالیت آنان را مختل نمود.
موفقیت نسبی نیروهای امنیتی در قبال حوادث آدم ربایی در افغانستان و پیش دستی رباینده گان نشان می دهد که آنان دست باز تری نسبت به پولیس دارند و شاید به همین دلیل است که بدنبال هر حادثه اختطاف یکی از مسوولین امنیتی با ظاهر شدن در برابر خبرنگاران می گویند تحقیقات در این رابطه جریان دارد و در بسیاری حالات این تحقیقات به فراموشی سپرده شده و خبری از آن به مردم داده نمی شود. واقعه اختطاف ژورنالیست تلویزویون کانادا در هفته گذشته در شهر کابل و نامعلوم بودن سرنوشت وی تا حال برای مردم شاید یکی از نمونه های بارز این ادعا باشد.
به هرحال آنچه نگران کننده و درعین حال برای شماری از مردم ترس آور است امنیت فردی سرمایه گذاران و سرمایه داران در کشور به خصوص در پایتخت است. در حال حاضر بسیاری از تاجران کمتر به سرمایه گذاری در افغانستان دل خوش می کنند و بی امنیتی را یگانه عامل این وضعیت می دانند. در چنین شرایط لازم است تا دولت با تمام نیرو به این مهم توجه کند و زمینه فرار سرمایه داران، مهاجرت و در یک کلام بی سرنوشتی مردم را بگیرند.
-
-
-
