نبود برق در افغانستان ومشکلات ناشی از این مهم در زنده گی مردم تلاش های وزارت انرژی و آب کشور مبنی برفعالیت آنان را نزد شمار زیادی از مردم زیر سوال برده است.
نزدیک به هفت سال است که مردم چشم انتظار جریان دوامدار برق در خانه های شان اند. بدون مبالغه یکی از رویا های مردم پایتخت افغانستان در قرن بیست ویکم داشتن برق دوامدار و استفاده از آن است اما تاهنوز که هفت سال از سرازیر شدن ملیاردها دالر هزینه کمکی کشورهای جهان به افغانستان می گذرد این رویای مردم به حقیقت نپیوسته. خرید جنراتور، انتقال برق وارداتی، فعال نمودن دیزل جنراتور های سابق در پایتخت و دها وعده دیگر از سرابهایی است که از سوی وزارت انرژی و آب از آن به مردم نوید داده شد. اما هیچ یک از این ها تا امروز به حقیقت نپیوست.
از آغاز سال جاری تاکنون پارلمان کشور نیز شماری از وزرا و مسوولان دولتی را برای استجواب و استیضاح به مجالس رسمی ولسی جرگه فراخواندن اما در طی سه سال فعالیت شورای ملی افغانستان وکلای مردم کمتر حاضر شدند تا در رابطه به این مهم توجه نموده و ازمسوولان خواستار پاسخ قناعت بخش دراین مورد و تاریخ دقیق توزیع عادلانه برق برای مردم شوند.
نزد یک به دوماه پیش وزیر انرژی و آب در جلسه ی ولسی جرگه به نماینده های مردم وعده نمود که شهروندان پایتخت در ماه جدی که آغازین ماه فصل زمستان است از انرژی برق به طور کامل مستفید می شوند اما حال که چندین روز از این وعده سپری شده هنوز هم بسیاری از مردم در کابل بعد از نزدیک به 40 ساعت انتظار برای چند ساعت محدود از برق استفاده کرده می توانند.
هرچند آمار منتشر شده از سوی وزارت انرژی و آب نشان می دهد که صدها میلیون دالر در راه برق رسانی به پایتخت و دیگر ولایات کشور به مصرف رسیده اما کابل و در مجموع افغانستان هنوز و همچنان بی برق است.
گرمای طاقت فرسای تابستان گذشته در بی برقی و کمبود آب سپری شد. شماری از مردم کابل در کنار این وضعیت شاهد توزیع غیر عادلانه ی برق برای همسایه های زورمند و یا پولدار خود بودند. این روند هنوز هم به شکل بسیار جدی آن جریان دارد. قسمت های از شهر بعد از دو شبانه روز از انرژی برق آنهم برای چند ساعت مستفید می شوند در حالیکه در بسیاری ساحات مردم از برق 24 ساعته استفاده می کنند و یا لااقل هرشب برق دارند.
این وضعیت به یک موضوع عادی و معمولی نزد مردم مبدل شده و در بسیاری موارد دیگر نبود برق یک مشکل جدی برای عده یی از مردم محسوب نمی شود. اما آنچه مهم است رسیدن سرمای زمستان و مشکل بیشتر تعداد زیادی از مردم از این ناحیه است. بلند بودن نرخ مواد سوختی، نبود امکانات برای شمار زیادی از مردم در تهیه این مواد امید و آرزوی مردم در پایتخت را بیشتر از گذشته برای داشتن برق بر می انگیزد. مردم در چنین وضعیت انتظار دارند تا مسوولان وزارت انرژی و آب با تلاش بیشتر در این راستا لااقل در زمستان پیش رو برق را به پایتخت که پرنفوس تر از دیگر ساحات کشور است توزیع نمایند زیر با توجه به نرخ روز افزون مواد سوختی شاید برق یگانه امیدی باشد که مردم برای نجات از سرمای زمستان به آن دلبسته اند.
-
-
-
