نا بسامانی ها در افغانستان دولت و مردم را به شدت گیج کرده است با وصف حضور گسترده ی جامعه جهانی در همه ی بخش ها به خصوص در عرصه نظامی در افغانستان هر روز حضور طالبان را پر رنگ تر می بینیم و رسانه های خبری گزارش های وحشتناکی را از فعالیت های این گروه در افغانستان منتشر می کنند که در اکثر موارد دولت نیز این گزارش ها را تایید می نماید.
این قضیه باعث نوعی سردرگمی شده است برای این که در عمل قوت تروریستان را بیشتر از دولت افغانستان و جامعه جهانی نشان می دهد و این سردرگمی رخنه به مقامات بلند رتبه دولتی نیز کرده است تا جایی که اخیرا وزیر معارف افغانستان از غربی ها می خواهد که حل بحران امنیت در افغانستان را به نیرو های محلی افغان بسپارند.
این مسئله از دو زاویه قابل بحث است. اول این که با وصف حضور حدود پنجاه هزار نیروی خارجی در افغانستان که بیشتر آن ها عملا مشغول مبارزه با طالبان هستند ما شاهد وضعیت فعلی هستیم که امنیت را دربعضی از ساحات کشور کمتر می توان سراغ نمود. اگر به این خیال باشیم که نا امنی ها در افغانستان منحصر به چند ولایت جنوبی می شود بدیهی است به بی راهه رفته ایم چرا که شاهد ناامنی ها هر از گاهی حتی در کابل پایتخت کشور نیز می باشیم. از این مسئله مهم تر این است که در طول شش سال گذشته نیروهای اردو و پلیس ملی و هم چنان نیروهای خارجی تا به حال نتوانستند برای مبارزه با طالبان کار چشم گیری را انجام دهند که شاهد فرایند آن باشیم. دست گیری یا کشته شدن چند طالب که فورا جای آن ها را تعداد دیگری پر کند چه فایده ای دارد؟ و یا حتی دست گیری و کشته شدن یک یا چند فرمانده طالب می تواند چه دردی را از بحران امنیت در افغانستان مدوا کند؟
با وصف این حرف ها وزیر معارف افغانستان از کشورهای دخیل در مسائل افغانستان می خواهد تا اجازه دهند نیروهای محلی افغان به تنهایی با شورشیان به مبارزه بپردازند و این شیوه را موثر تر نیز می داند. اگر کمی به عقب تر برگردیم یعنی به روزهایی که تازه سر و صدای یک گروه جدید به نام طالبان بلند شده بود و در حقیقت بیشتر گروه های متخاصم در افغانستان به مخالفت و جدل با آن ها پرداختند و این تعداد اندک به زودی توانست اکثر افغانستان را تصرف نماید و شش سال بر این کشور حکومت کند به این نتیجه خواهیم رسید که اگر نیروهای خارجی در صحنه نظامی افغانستان حضور نمی داشتند امارت اسلامی افغانستان دوباره شکل می گرفت و اگر بخواهیم از این مسئله به عنوان یک ریسک یاد کنیم و بگوییم که اگر دیدیم این شیوه موثر نبود دوباره نیروهای خارجی بازگردند افغانستان امروز در وضعیتی قرار ندارد که دست به ریسک بزند.
اما همان طور که گفتیم از یک زاویه دیگر نیز می شود به این بیانات وزیر معارف افغانستان نظر انداخت و آن هم این است که از کی تا به حال مسئله امنیت در یک کشور مربوط به وزارت معارف می شود؟ واضح است که بحران امنیت در افغانستان و چالش های فراه راه آن بیشتر یک مشکل نظامی و امنیتی است و نیاز است تا در این مورد مسولانه و با دقت بحث صورت گیرد.
-
-
-
