سال های جنگ و نا آرامی در افغانستان برای این مردم ذهن های پریشان و نا آرامی را به همراه داشته که این ناآرامی های ذهنی گاهی باعث ارتکاب جرایمی وحشتناک می شود.
در افغانستان در طول دهه های گذشته جنایت های زیادی به وقوع پیوسته بازمانده گان قربانیان این جرایم امروز توقع دارند تا حق آن ها از ظالم گرفته شود. بر علاوه این مسئله اگر جنایت کارانی که تا به حال در افغانستان وجود داشته اند به سزای اعمال شان نرسند نمی توان امید وار بود که در آینده شاهد کشوری قانون مدار و جامعه ای سالم باشیم برای این که این مسأله بر علاوه این که جنایت کاران را جری تر می سازد مظلومین را نیز عقده مند می نماید و می تواند زمینه ناهنجاری های زیاد تر اجتماعی را در افغانستان ایجاد کند.
سازمان عفو بین الملل همراه با دیگر گروه های مدافع حقوق بشر اخیرا اعلام کرده اند که دادگاه عالی کشور حکم اعدام صد نفر را که توسط محاکم پایین تر به جرایمی مانند قتل آدم ربایی و رهزنی مسلحانه صادر شده بود تایید کرده است و این نهادها از این زاویه اعلام نگرانی کرده اند.
در این که در سیستم قضایی کشور نیز مانند دیگر نهادهای دولتی ما ممکن است کاستی هایی وجود داشته باشد شکی نیست اما نباید فراموش کرد که تنها راه حل این مسئله این نمی باشد که از اجرای حکم اعدام آن هم در کشوری مانند افغانستان که جنایت های زیادی در آن اتفاق افتاده و هنوز هم اتفاق می افتد چشم پوشی کرد.
این مسئله به شدت می تواند بی بند و باری های اجتماعی موجود در افغانستان را افزایش دهد و اندک ترسی را هم که در دل جنایت کاران مبنی بر ترس از قانون وجود دارد از بین ببرد.
مگر نه این که یکی از شعار های اساسی دولت ما قانون و قانون مداری بود و مردم در سال های گذشته بسیار زیاد امیدوار بودند تا بلکه این دولت جلو این همه بی عدالتی در این کشور را بگیرد و جنایت هایی که در گذشته ها در این کشور اتفاق افتاده رابی جواب نگذارد. با شرایط پیش آمده در افغانستان امروز می بینیم برعلاوه این که کسی حتی به جنایت کاران شناخته شده در کشور از گل هم بالا تر گفته نمی تواند در نزد سازمان های مدافع حقوق بشر این توقع وجود دارد که به دلایلی نه چندان مناسب از جنایت هایی که امروز هم در افغانستان به وقوع می پیوندد چشم بپوشد.
نهاد هایی که برای دفاع از حقوق بشر در دنیا فعالیت می کنند نمی توانند منکر این مسئله شوند که هنوز جامعه افغانستان و شرایط اجتماعی این کشور را به خوبی نمی شناسند و نمی دانند که به گونه هایی پشتی بانی شان از جنایت کاران می تواند زمینه نا امنی های بیشتر را در افغانستان فراهم سازد.
تازه این یک طرف قضیه است و طرف دیگر مسئله این می باشد که این سازمان ها حق ندارند با شعار دفاع از حقوق انسانی حق عده ای مظلوم و قربانی در افغانستان را پایمال کنند. کسی که خواهر برادر پدر و مادرش را در جنایت هایی از این دست از دست داده حاضر نیست از حقش بگذرد و سازمان های دفاع از حقوق بشر باید بدانند دفاع از جنایت کاران به بهانه دفاع از حقوق بشر خود نقض حقوق بشر است برای این که به این وسیله خون عده دیگری را زیر پا کرده اند و زمینه جنایت را نیز نا خواسته فراهم تر از گذشته نموده اند.
-
-
-
