وضعیت خبرنگاران در افغانستان همواره وضعیت مناسبی نبوده است اما بعد از روی کار آمدن دولت آقای کرزی این توقع وجود داشت که وضعیت این طبقه مهم از فرهنگیان بهبود یابد به این دلیل که شعار اصلی این حکومت دموکراسی بود و در این قالب رسانه ها به عنوان یکی از محورهای قدرت شناخته می شوند که می توانند در تصمیم گیری های خورد و کلان دولتی به شکل غیر مستقیم سهیم باشند. با توجه به این مسئله که در کشوری مانند افغانستان که از بستر چند دهه جنگ و نا آرامی هنوز هم برنخواسته است و کاستی ها، کج روی ها و نابربابری های زیادی را می توان در آن جست اهمیت رسانه ها و خبرنگاران به شدت محسوس و مشخص است که می توانند به عنوان مجموعه ای ناظر، اعمال دولت و دولت مردان را کنترل کنند اما با وضعیت و حاکمیت پیش آمده نیز هنوز وضعیت رضایت بخشی را برای خبرنگاران نمی توان سراغ گرفت و هر از گاهی خبر تاسف برانگیزی را می شنویم که فلان خبرنگار کشته شده و یا توسط فلان شخص زورمند مورد تهدید و لت و کوب قرار گرفته است.
نا امنی هایی که امروز فرا روی حرفه خبرنگاری و رسانه داری در افغانستان وجود دارد مشکلاتی نیست که تنها از یک جنبه بشود به آن ها نگاه کرد به این معنی که حتی خبرنگاران از جانب مقامات امنیتی نیز مصونیت ندارند که نمونه بارز آن اتفاقی بود که چندی پیش در هرات به وقوع پیوست و یک خبرنگار توسط والی هرات مورد لت و کوب قرار گرفت از سوی دیگر بعضی از زورمندان و قوماندانان سابق نیز تهدیدی برای خبرنگاران محسوب می شوند، خود جامعه نیز برای زنان خبرنگار در گوشه هایی از افغانستان تهدیدی به حساب می آید و از همه این ها مهم تر تروریستان می باشند که تا به حال واقعات خونباری را برای خبرنگاران ایجاد کرده اند حادثه ای که برای اجمل نقش بندی اتفاق افتاد هنوز فراموش نشده و روز گذشته نیز خبر کشته شدن صمد روحانی خبرنگار بی بی سی در هلمند در رسانه ها طنین انداخت که مظلومیت این قشر دلسوز و فداکار را به خوبی نشان می دهد.
صمد روحانی خبرنگار جوانی که در دل آتش و باروت یعنی ولایت آشوب زده هلمند کمر همت بسته بود تا بلکه بتواند از راه اطلاع رسانی کمکی به هم وطنان اش بکند ناجوانمردانه به شهادت رسید و یک بار دیگر لباس سیاه عزا را بر تن هم مسلکان اش، جامعه فرهنگی و ملت افغانستان کرد.
هر چند تا به حال هیچ فرد یا گروهی مسوولیت این حادثه را به عهده نگرفته است اما وقایعی گذشته از این دست نشان میدهد که چنین اعمال کار کی ها است.
طالبان که خود را پرچم دار اسلام می دانند باید بدانند که اگر برای هر جنایت شان در افغانستان بتوانند بهانه ای بتراشند برای این اعمال هیچ توجیهی وجود ندارد و چهره واقعی آنها را ملت افغانستان در آیینه اعمالی از این دست تا به حال شناخته اند و بعد از این واضح تر خواهد شد.
البته همه این حرف ها دلیل نمی شود که دولت افغانستان در مسائلی این گونه تبرئه شود برای این که در کشوری که ارتش و پولیس دارد و در کنار این نیروها عده زیادی نیروی خارجی برای امنیت این کشور در افغانستان حضور دارند هنوز عده ای تروریست به راحتی می توانند اقدام به چنین جنایتی بکنند.
به هر حال با طلب مغفرت برای روح صمد روحانی آرزو داریم که این آخرین باری باشد که چنین اتفاقی برای جامعه ژورنالیستان ما به وقوع می پیوندد.
-
-
-
