رییس عمومی امنیت ملی افغانستان اخیرا در یک مصاحبه اختصاصی با سرویس خبری بی بی سی ضمن بررسی اوضاع امنیتی کشور موارد شکوه آمیزی را از عدم همکاری سازمانهای استخباراتی قوای بین المللی که مستقر در افغانستان یاد آوری نمود که قابل مکث است.
وی از آگاهی نیروهای استخباراتی افغان از عمق ماجرای نبرد ادامه جنگ در افغانستان حرفهایی گفته و یاد آوری نمود که از هفت سال است که آنان به دوستان بین المللی خود اذعان می کنند که منابع تمویل، تجهیز و سازماندهی طالبان در آنسوی مرز است اما قوای بین المللی کمتر به این حرفها توجه نموده است. به گفته آقای صالح در حال حاضر تازه نیروهای بین المللی به این اشتباه خود پی برده اند و مراکز طالبان را در آنسوی مرز هدف قرار می دهند. این گفته رییس عمومی امنیت ملی نمایانگر دو موضوع است.
اول این که شاید سازمانهای استخباراتی بین المللی مستقر در افغانستان بدون هیچ اعتنایی به ادارات امنیتی افغانستان در این کشور فعالیت می کنند و هر آنچه می خواهند انجام می دهند.
دیدگاه دوم در این رابطه این است که شاید نیروهای استخباراتی بین المللی ناتو،انگلیس و امریکا از همان آغاز نبرد با تروریزم به این وضعیت پی برده باشند و اما این که چرا هفت سال بعد این حمله را آغاز کردند ظاهرا دلیل آن تاهنوز معلوم نیست.
هر دو حالت از امکان بعید نیست اما حدس و گمانها بیشتر بر آن است که سازمانهای استخباراتی بین المللی که در افغانستان حضور دارند بیشتر به شکل مستقلانه و به اصطلاح خود سرانه عمل می کنند. شکایت رییس اداره امنیت افغانستان از این وضعیت نیز نشان می دهد که مشکل عمده در تامین امنیت در کشور عدم هم آهنگی نیروهای بین المللی و افغان است.
حادثه خونین در روستای عزیز آباد ولسوالی شیدند که منجر به کشته شدن بیش از 90 فرد ملکی گردید یکی از نمونه های اجرای عملیات خود سرانه و بدون هم آهنگی با نیروهای داخلی بوده می تواند. ادارات استخباراتی و نظامی افغانستان از هر نوع آگاهی قبلی و یا عملیات مشترک با نیروهای امریکایی در این حمله اظهار بی خبری نمودند و رییس امنیت ملی هم از عدم در جریان قرار داشتن نیروهای استخباراتی افغان در این عملیات و اکثر عملیات های جنگی که توسط قوای بین المللی صورت می گیرد حرفهایی گفت.
آنچه از صحبت های این مقام استخبارات افغانستان و گفته های دیگر مسوولان دولتی که در گذشته و در مورد عدم همکاری نیروهای بین المللی بیان داشته اند بر می آید این است که در حال حاضر قوای افغان و ائتلاف در عملیات به ظاهر مشترک برضد تروریزم بیشتر از هرچیز دیگر نیاز به هم آهنگی وهمکاری دارند. چه حملات خود سرانه و بدون آگاهی دقیق و همکاری مشترک عواقبی مشابه به حادثه شیندند در قبال خواهد داشت و آنچه در این میان آسیب بیشتر می بیند مردم ملکی و دولت افغانستان است.
هفت سال است که نیروهای بین المللی در افغانستان حضور دارند و در این مدت حرفها وشایعاتی بین مردم و کشورهای منطقه وجود دارد مبنی بر این که نیروهای بین المللی به خصوص امریکا به خاطر منافع خود در افغانستان حضور دارند. بدون شک بی توجهی درهمچو موارد و کشتار مردم ملکی که بعد از تحقیقات و سروصدا های زیاد با اظهار تاسف نیروهای بین المللی خاتمه میابد این حدس و گمانها را در بین مردم بیشتر تقویه و سبب دوری مردم از دولت و رو آوردن به صفوف مخالفان خواهد شد.
ممکن است یکی از راه های بیرون رفت از این وضعیت آوردن فشار از سوی حکومت و پارلمان افغانستان بالای نیروهای بین المللی در این رابطه باشد. دولت افغانستان باید با آوردن چنین فشار به نیروهای بین المللی آنها را وادار سازد که اجرای عملیات در خاک افغانستان بدون در جریان گذاشتن نیروهای افغان امکان پذیر نیست.
-
-
-
