نماینده ی ویژه ی دبیر کل سازمان ملل متحد در امور افغانستان در آغاز آنچه که کمپاین 40 روزه به منظور تامین صلح در افغانستان خوانده شده؛ از تمامی طرف ها و جناح های درگیر در این کشور خواسته است تا از تلاش های صلح دستکم تا فرارسیدن سی سنبله که از سوی این سازمان به عنوان روز جهانی صلح مسما شده؛ پشتیبانی کنند.
آقای آیده هدف از این فراخوان را در قدم اول فراهم آوری زمینه ها برای رساندن کمک های بشری به نیازمندان در نقاط مختلف افغانستان عنوان کرده است. این درخواست نماینده ی ویژه ی دبیرکل سازمان ملل متحد در افغانستان در حالی مطرح می شود که دورنمای تامین صلح در کشور بیشتر از هر زمان دیگری تاریک تر به نظر می رسد. نا امنی در نقاط مختلف افغانستان افزایش یافته و تلاش های انجام شده در زمینه ی تامنی صلح از سوی نهاد ها و جریان های مختلف نیز؛ نتایج قابل ملاحظه یی را در پی نداشته است.
از آنجایی که تامین صلح از اساسی ترین نیاز های افغانستان برای حرکت در مسیر توسعه و خلق فرایند های پیش رونده به سوی ثبات و امنیت پایدار در این کشور دانسته می شود، تلاش در راستای ایجاد بستر ها و زمینه های اجتماعی برای تامین صلح نیز از اهمیت ویژه یی برخوردار می باشد.
از آغاز روند جدید که افغانستان حرکت در مسیر گزار از جنگ و بحران به سوی صلح و همزیستی مسالمت آمیز را آغاز کرد، دولت افغانستان و تقریبآ تمامی هم پیمانان بین المللی آن ؛ یا بحران ریشه دار افغانستان را خاتمه یافته تلقی کردند و یا هم در سایه ی انجام عملیات سنگین نظامی نیروهای بین المللی برضد طالبان تصور می کردند که به زودی نشانه های دوام جنگ و بحران در افغانستان نیز از بین خواهد رفت و حرکت جدید افغانستان از یک جامعه ی بسته و سنتی به سوی خلق ارزش ها وهنجار های مدرن، مدنی و دموکراتیک وبلا منازع خواهد بود.
اما با گذشت زمان از بطن واقعیت اجتماعی و تحولات در عرصه های نظامی و سیاسی کشور این حقیقت نیز آغاز به چهره نمایی کرد که وضعیت موجود در افغانستان بیشتر توجیه کننده دوام بحران و افزایش عوامل بازدارنده ثبات و امنیت در این کشور است، تا خلق زمینه های تامین صلح و ثبات در این کشور جنگ زده ؛ و همزمان با این بی برنامه گی و برخورد غیر استراتیژیک دولت افغانستان در این زمینه در کنار موجودیت زمینه های اجتماعی دوام بحران سبب شد، تا تلاش هایی هم که دست کم به گونه ی نمادین در این راستا انجام می شد موثریت قابل ملاحظه یی نداشته باشد.
کمسیون تحکیم صلح به ریاست حضرت صبغت الله مجددی در تابستان سال 1384 هجری خورشیدی یکی از نهاد هایی بود که دولت افغانستان ظاهرآ به خاطر انسجام تلاش هایی که به منظور تامین صلح در کشور انجام میشد، ایجاد کرد. اگرچه این کمسیون از پیوستن حدود 6 هزار تن از مخالفان مسلح به دولت از زمان آغاز به کارش تا اکنون سخن می گوید، اماگفته می شود که نوع فعالیتی که این کمسیون تا اکنون داشته به بی باوری مردم نسبت به این روند افزوده است؛ طوری که شمار زیادی از مردم به این باور اند که بسیاری از کسانی که زیر نام حمایت از برنامه های این کمسیون به دولت می پیوندند، پس از دریافت وجوه مالی ای که مثلآ بخاطر تشویق آنان به فرایند صلح برای شان داده می شود، دوباره به صفوف مخالفان مسلح می پیوندند.
و در کنار آن تشکیل این کمسیون و نوع فعالیت آن در راستای تامین صلح در افغانستان به عنوان بزرگ ترین چالش فراروی دولت و مردم این کشور نه تنها کافی به نظر نمی رسد؛ بلکه مانع شکل گیری فرایند های پیش رونده به سوی خلق زمینه ها و بستر های اجتماعی برای تامین صلح در کشور نیز شمرده شده می تواند، چون بخش بزرگی از فرصت ها ، امکانات و زمینه هایی که می توانست و هنوزهم می تواند، به گونه هایی موثر در این راستا به مصرف برسد ، صرف برنامه های نمایشی ای می شود که بیشتر به درد سر و صدا های تبلیغاتی و جلب کمک های بین المللی به این کمسیون می خورد و تا اکنون برخورد دولت افغانستان به موضوع صلح و آشتی دستکم در مقیاس تشویق مخالفان مسلح به دولت نیز به اقدامات محدود ، مقطعی و بیشتر هم در قالب الفاظ دیپلوماتیک بلند پایه گان دولت خلاصه می شده است.
همچنان دستکم از سه سال به این سو تلا ش هایی از سوی شماری از نهاد های مدنی نیز در راستای تفهیم ارزش و اثرگزاری صلح و آشتی بر بهبود اوضاع سیاسی و اجتماعی کشور صورت گرفته که این برنامه ها نیز در بیشتر موارد به پایتخت و شماری از شهرهای بزرگ کشور محدود باقی مانده و ماهیت افغانستان شمول پیدا نکرده اند.
با این حال سخنان اخیر نماینده ی سازمان ملل و کمپاین این سازمان به منظور بزرگداشت از روز جهانی صلح در افغانستان با دیگر دایره ی سرگردانی بنام تلاش های صلح و آشتی در افغانستان را در اذهان تداعی می کند که با توجه به آنچه سال گذشته در روز جهانی صلح در افغانستان رویداد (جنگ در ولایت هلمند و یک حمله ی انتحاری خونین در کابل) و این که به باور بسیاری ها اوضاع امنیتی در افغانستان نسبت به سال گذشته خراب تر شده است، در سال جاری نیز امید چندانی به اثر گذاری مثبت سروصدا های تبلیغاتی و رسانه یی ای که به همین عنوان راه اندازی نمی توان داشت.
-
-
-
